لعنت به این دنیا !

باعث جدايی شدن اندازه حبس کردن تموم قناری های دنيا تو قفس سرد و فلزی گناه داره !
خود جدايی حسی داره مثل حس پرندهای که تو جعبه ای سياه بدون آب و دونه زندونی شده !

جدايی يه جور مرگ بود، مرگ به معنای فلسفيش ، رفتن از اين دنيا و ورود به دنيايی بهتر،‌ اما تفاوتی برايم وجود داشت : دنيای دوم سرد بود و خاکستری، توش سبزی برگ و سرخی گل سرخ نبود. رنگ داغ دوست داشتن نبود، رنگ آبی آسمانی با تو بودن نبود. همه چيز خاکستری بود، خاکستری، خاکستری ...

ای کاش می شد ...
کاش می شد زندگی ها هميشه رنگين کمونی بود و می موند، ای کاش هميشه قطرات بارون محبتت ميتونست آزادانه نور سفيد تنهايی هام رو بشکنه و رنگين کمونی زيبا بسازه، اما حيف که نميشه،
با وجود نقاش هايی که خود رو عاشق خلق تصاوير زيبا برای ما نشون ميدن اما فقط و فقط از رنگ خاکستری برای نقش زدن استفاده می کنن هيچ وقت زندگی هيچکس رنگين کمونی نخواهد بود.

پس چه بايد کرد ؟؟؟
سوالی که همه می پرسند و هيچ کس پاسخی نمی گويد !!
چاره رفتن است !‌ رفتن و دور شدن از تمام سخره های تيز و زمين های خشک ،
چاره رسيدن است‌ ! رسيدن رسيدن به جايی که هيچ سنگی زخمی نزند و هيچ خورشيد سوزانی گلی را نخشکاند.

باور کرده ام پس باور کن که در دنيای ما، تولد مرگ است و مرگ تولد.

خداوند بزرگ را به عدل و داد می شناسند، پس خداوند عادل جواب بده !! جواب دردی که برای يکنفر نيست و برای همه از اين دست است،‌جواب بده که :
آيا اين عدل است که گل سرخی تازه، آرام و پاک شکفته را به جرم هديه کرن شبنمش به بلبل تشنه، اينطور ظالمانه از ساقه بشکنيم ؟؟؟؟

رسم دنيايی که ما در آن محکوم به زندگی هستيم اين است که يا بمير يا کشته می شوی، حق زندگی اينجا برای علف های هرزيست که ريشه در عمق دارند، نه عمق خاک پاک، به عمق باتلاقی پر از اجساد بلبل های تشنه، گلهای سرخ شکسته و قناری های زندانی.

اما ظالمان و شکارچيان و نقاشان و ... فکر محل آرامی را که من سراغ دارم نکردند، تنها جايی که می توانی در آن احساس آرامش کنی، آنها جرآت ورود به حريم اين منطقه پاک را ندارند پس توهم با من به اين آدرس بيا:

وارد قلبت که شدی، بيست هزار فرسنگ در عمق غم و درد هات، درست همون وسط، محل هست آرام بنام : تنهايی !!

[+] نوشته شده توسط تنهاترین تنهای دنیای تنهایی(F) در 18:42 | |